Cultuurschrijvers

’t Is moeilijk bescheiden te blijven als men zo goed is als wij (vrij naar Peter Blanker). Vandaar dat Cultuurcentrum De Breughel elk seizoen enkele criticasters bij het nekvel grijpt en de kans biedt om het Breughelaanbod onder de loep te nemen. Op uitnodiging van het Breughelteam wonen deze individuen,  laten we ze makkelijkheidshalve onze cultuurschrijvers noemen, een aantal voorstellingen bij.  Ze beleven, ontleden en  analyseren de Breughelervaring… om hierna in de pen (of achter het toetsenbord) te kruipen en hun ervaring met het grote publiek te delen (op deze locatie op de website, facebook, het belang van Bree, …).

De schrijfsels beperken zich niet noodzakelijkerwijs tot het puur artistieke. Parkeerperikelen, de schuimkraag op het bier, het zitcomfort van het rode pluche, maar ook de haarsnit van een programmator kan eveneens deel uitmaken van het verslag … Leesplezier gegarandeerd!

Cultuurgeschrijf uit het verleden vindt u hier terug … (nieuwe schrijfsels verschijnen hier bij het aanbreken van 2013-2014)

Voelt u zich geroepen om zelf een toekomstige cultuurschrijver te worden? Laat het ons weten en stuur ons een mailtje!  Wil u vrijblijvend een reactie achterlaten zonder een heel epistel neer te pennen dan kan dit via Luid Geroep!

Liesbeth Im Wunderland!

Net als Alice volgde ik het gehaaste konijn figuurlijk doorheen “The Rabbit Hole” into PURE MADNESS. Inhoudelijk is deze voorstelling gebaseerd op Dante’s “La Divina Commedia” waarin hij beschrijft hoe hij verdwaalt in het leven. Concreet betekende dit voor mij als cultuurkijker simpelweg “bevrijding”. Dit al na een paar minuten door de plotse felle belichting samen met een sterke instrumentale bekrachtiging.

Deze muzikale vorm van “verdwaald zijn”, ligt niet ver van de realiteit in het dagelijks leven. Dit, op een funky manier uitgewerkt door de componist.

Het konijn dat we vaak levensecht zagen passeren, bekeek het geheel met verontwaardiging en kwam op zijn minst verdwaald of stoned (?) over…

Het is trouwens zeldzaam dat ik zoals nu, graag een meisje zie drummen, misschien door het aantal jaren op een meisjesschool. Maar het vrouwelijk schouwspel was een zegen. Het is duidelijk een ‘toffe familie’, deze muzikanten samen.

On stage absoluut sprake van vrijmoedigheid op seksueel vlak. Doch hand in hand met een fenomenale dosis zelfbeheersing. De enige man op het podium was man genoeg om zich door niets of niemand te laten imponeren of belemmeren. Ook een waardige samenzang tussen de zangeres en de man in kwestie.

Impressive dance skills, die van de zangeres. Schaamteloos en toch zeer beheerst; laat eigenzinnigheid tot ongezeglijkheid op deze manier maar triomfantelijk zegevieren!

Er werden ook dingen in beeld gebracht, via 3 schermen. Bij een duister nummer, duistere beelden. Bij een gestoord nummer, gestoorde beelden, enz. Even kwam ik in de feestvreugde/waanzin van Igor Stravinsky’s “Le Sacre du Printemps: Le Sacrifice”. Een topmoment voor mij!! Ook waren er zwaar geladen momenten waardoor ik me even emotioneel slechter voelde, deze werden opgelost door indrukwekkende muzikale ontploffingen.

“Seks, drugs en opera.” Tegendraads als ik ben, kan ik mij in deze korte omschrijving van “Al Di Miseria” niet vinden. Voor mij gaan reinheid en integriteit hier onlosmakelijk samen en daar is in deze wereld duidelijk strijd om. Radio Klara ga ik niet tegenspreken, de toekomst zal uitwijzen of dit “The Future Sound of Classical Music” is. Het is alvast een goede basis, een mooi vertrekpunt. Daarbij wil ik de vele muzikanten niet vergeten die ook even hard meestrijden voor dit doel. Goddank is “Al Di Miseria” totaal niet vergelijkbaar met de Nederlandse band “Within Temptation”. Vlaanderen Boven!

Tijdens de voorstelling vroeg ik me af: “Wat verwacht ‘Al Di Miseria’ van haar publiek?” Ik kon alleen maar op het woord ‘integriteit’ komen als ik probeerde door de hele show heen te kijken...

Tof dat ze na afloop tussen het publiek iets kwamen drinken. De fluitiste bevestigde wat ik al vermoedde: “we hebben onze kledij op elkaar afgestemd: zwart/wit!” Als modeliefhebster werd ik door dit ensemble dus ook echt niet teleurgesteld!

Nu, is het een droom, zoals op het einde van het verhaal van “Alice in Wonderland”? Nee!!!

Hun bewust of onbewust uitgedragen boodschap was duidelijk: “Live your Life like there’s no Tomorrow”! Weer uit mijn comfortzone komen was een opdracht, maar de moeite waard, al zwaaiend met de armen en zorgeloos meezingend. Voor mij met de bevrijdende opdracht: LEEF! Live, but don’t take your life for granted… het leven als een geschenk beschouwend.

“Laat de zwakke zich een held betonen.“ (- Joël 4:10)
    

Liesbeth Sara Tulleneers

Bree