do 27 september 2018

Amanda Anne Platt & The Honeycutters USA

Cultuurschrijvers

’t Is moeilijk bescheiden te blijven als men zo goed is als wij (vrij naar Peter Blanker). Vandaar dat Cultuurcentrum De Breughel elk seizoen enkele criticasters bij het nekvel grijpt en de kans biedt om het Breughelaanbod onder de loep te nemen. Op uitnodiging van het Breughelteam wonen deze individuen,  laten we ze makkelijkheidshalve onze cultuurschrijvers noemen, een aantal voorstellingen bij.  Ze beleven, ontleden en  analyseren de Breughelervaring… om hierna in de pen (of achter het toetsenbord) te kruipen en hun ervaring met het grote publiek te delen (op deze locatie op de website, facebook, het belang van Bree, …).

De schrijfsels beperken zich niet noodzakelijkerwijs tot het puur artistieke. Parkeerperikelen, de schuimkraag op het bier, het zitcomfort van het rode pluche, maar ook de haarsnit van een programmator kan eveneens deel uitmaken van het verslag … Leesplezier gegarandeerd!

Cultuurgeschrijf uit het verleden vindt u hier terug … (nieuwe schrijfsels verschijnen hier bij het aanbreken van 2013-2014)

Voelt u zich geroepen om zelf een toekomstige cultuurschrijver te worden? Laat het ons weten en stuur ons een mailtje!  Wil u vrijblijvend een reactie achterlaten zonder een heel epistel neer te pennen dan kan dit via Luid Geroep!

Bij het eerste akkoord van Nils op zijn mandoline, gevolgd door een sterke glimlach, wist ik als cultuurkijker: "Dit komt goed!" Mijn moeder langs mij had dit gevoel toen Bruno zijn mondharmonica gebruiksklaar maakte, want "zonder mondharmonica kunt ge geen Bob Dylan spelen", aldus mijn moeder.

Samen bereiken de twee muzikanten een enorme instrumentale rijkdom door hun (ook vocale) samenklanken. Less is dus more, in hun geval. Maar zij introduceren ook heel liefdevol het zeg-maar: 'More is the new less'. Ze zingen immers ook heel inspirerend en overtuigend: "If you want the real thing, don't settle for less". Door hun professionaliteit op muzikaal vlak en niet te vergeten hun humor houden zij stoutmoedig vast aan een originele sound en diepgang in de tekst. Mij hebben ze alvast aan het denken gezet, bv. al zingend met "Me, I'm the Captain of my ship". Onbetwistbaar; we zijn zelf de architect van onze eigen bestemming, zelf ons (droom-)leven ontwerpend... mijn inziens zelfs los van bepaalde (geloofs-)overtuigingen.

Humor; door hun speelse interactie onderling en met het publiek. Mij hebben ze zelfs samen met "de harde kern" van het publiek in country stijl doen meezingen! Ook de opmerking van Bruno bij aanvang van het concert: "New strings"; m.a.w. de realiteit van het regelmatig moeten bijstemmen van de nog niet ingespeelde gitaarsnaren, maakte het geheel voor mij extra 'echt'.

Bij het nummer 'Mexico City' kwam dankzij Nils en zijn mandoline een mooi flamenco-gevoel naar boven. Met zijn viool kwam er dan weer een echt folk-effect uit!

Het concert speelde zich af in een intieme zaal 'De Wolken' (dus niet de Breughelzaal), met een heel unieke sfeer. Het was tof om tussen zulk een alternatief publiek te zitten. Mooi, om sommigen in de zaal stilletjes ook bij de minder bekende liedjes te zien meezingen.

Ja, het was een onderdompeling in het muziekgenre van mijn ouders, echt uit mijn heel jonge kinderjaren, hierdoor zeker sprake van jeugdsentiment. De positieve Bob Dylan-vibe zit nu als een goedaardig beestje terug in mijn hart, waar hij thuishoort.

Kortom: twee uur durend rijkelijk gevuld entertainment, met als gevolg het "dít moet ik meer doen"- gevoel en dat is een understatement!

 

Door Liesbeth Sara Tulleneers

Bree