do 27 september 2018

Amanda Anne Platt & The Honeycutters USA

Cultuurschrijvers

’t Is moeilijk bescheiden te blijven als men zo goed is als wij (vrij naar Peter Blanker). Vandaar dat Cultuurcentrum De Breughel elk seizoen enkele criticasters bij het nekvel grijpt en de kans biedt om het Breughelaanbod onder de loep te nemen. Op uitnodiging van het Breughelteam wonen deze individuen,  laten we ze makkelijkheidshalve onze cultuurschrijvers noemen, een aantal voorstellingen bij.  Ze beleven, ontleden en  analyseren de Breughelervaring… om hierna in de pen (of achter het toetsenbord) te kruipen en hun ervaring met het grote publiek te delen (op deze locatie op de website, facebook, het belang van Bree, …).

De schrijfsels beperken zich niet noodzakelijkerwijs tot het puur artistieke. Parkeerperikelen, de schuimkraag op het bier, het zitcomfort van het rode pluche, maar ook de haarsnit van een programmator kan eveneens deel uitmaken van het verslag … Leesplezier gegarandeerd!

Cultuurgeschrijf uit het verleden vindt u hier terug … (nieuwe schrijfsels verschijnen hier bij het aanbreken van 2013-2014)

Voelt u zich geroepen om zelf een toekomstige cultuurschrijver te worden? Laat het ons weten en stuur ons een mailtje!  Wil u vrijblijvend een reactie achterlaten zonder een heel epistel neer te pennen dan kan dit via Luid Geroep!

Voor zover ik kon zien, beschikte de man over het normale aantal van tien vingers, maar met gesloten ogen leken het er wel twintig..... Een gitaarvirtuoos met swingende vingers, de titel van zijn tournee/laatste CD kon niet beter gekozen zijn! Of verwees de titel naar een combinatie van fingerpicking en swingende jazz?

Fabien Degryse bracht alleszins de jazz-klassiekers op eigen "Degryse-wijze". "Fly me to the moon/Other words", "Bock to bock", "(In my) Solitude", "If I should lose you", ... om maar enkele van de door hem bewerkte nummers te noemen.
 
Enkel hij en zijn akoestische gitaar.
De man en de gitaar.
Hij en zij.
 
De liefde voor de gitaar en voor de "groten" werd bij elke inleiding van een nummer duidelijk. Niet even snel "laat mij maar spelen ..." Nee, bij elk nummer werd de oorsprong uit de doeken gedaan en de grootste bewondering voor de oorspronkelijke componist (in het Nederlands!!) verwoord. Hoe groot die bewondering was, bleek (bijvoorbeeld) uit de manier waarop hij vertelde hoelang hij deed over het instuderen van een nummer van Duke Ellington terwijl die dat nummer in een mum van tijd geschreven bleek te hebben.
 
Een (nederige) Waal met internationale carrière zomaar in de Breese parketzaal.
 
Want hij staat altijd achter haar
Een gentleman, ook nog!
 
Hoetmer-Reumersvriendinnen