do 27 september 2018

Amanda Anne Platt & The Honeycutters USA

Cultuurschrijvers

’t Is moeilijk bescheiden te blijven als men zo goed is als wij (vrij naar Peter Blanker). Vandaar dat Cultuurcentrum De Breughel elk seizoen enkele criticasters bij het nekvel grijpt en de kans biedt om het Breughelaanbod onder de loep te nemen. Op uitnodiging van het Breughelteam wonen deze individuen,  laten we ze makkelijkheidshalve onze cultuurschrijvers noemen, een aantal voorstellingen bij.  Ze beleven, ontleden en  analyseren de Breughelervaring… om hierna in de pen (of achter het toetsenbord) te kruipen en hun ervaring met het grote publiek te delen (op deze locatie op de website, facebook, het belang van Bree, …).

De schrijfsels beperken zich niet noodzakelijkerwijs tot het puur artistieke. Parkeerperikelen, de schuimkraag op het bier, het zitcomfort van het rode pluche, maar ook de haarsnit van een programmator kan eveneens deel uitmaken van het verslag … Leesplezier gegarandeerd!

Cultuurgeschrijf uit het verleden vindt u hier terug … (nieuwe schrijfsels verschijnen hier bij het aanbreken van 2013-2014)

Voelt u zich geroepen om zelf een toekomstige cultuurschrijver te worden? Laat het ons weten en stuur ons een mailtje!  Wil u vrijblijvend een reactie achterlaten zonder een heel epistel neer te pennen dan kan dit via Luid Geroep!

Wat heb je nodig voor een uur goed lachen? Niet zo gek veel: één artisto (nog zotter dan een achterdeur), 1 publico (liefst van een wat coöperatieve aard), 1 hoepel en 1 bijna onzichtbare coulissen-technico.

Het leven kan soms zo heerlijk simpel zijn...

Met een minimum aan middelen, maar een maximum aan verbeeldingskracht en ondeugende charme voerde de mime-clown Elastic een superleuke circustheatershow op. Maar om héél eerlijk te zijn: in deze voorstelling kwam toch wel wat méér aan bod dan enkel de hierboven genoemde elementen, eigenlijk bevatte de show zelfs alle typische ‘basisonderdelen’ van een klassieke circusvoorstelling. Zo hielden we vol spanning de handen voor de ogen bij de spectaculaire Salto de la Muerte, pure waaghalzerij op een - oké, denkbeeldige - Vespa… maakten we kennis met Flipo, het hartveroverende en hyperkinetische troeteldiertje van de sympathieke clown… waren we zwaar onder de indruk van de ongebreidelde krachten van het kleine gewichtheffertje... vielen onze monden simultaan open van verbazing bij de straffe jonglage... hielden we gezamenlijk onze adem in toen een dappere man uit het publiek de stuntman op het nippertje redde van verstikking door pingpongballetjes… pinkten we meer dan één traan weg bij het ontroerend stukje ballonnenpoëzie en lachten we ons bijna een breuk als we onze artisto - of een afgerukt  lichaamsdeel - zagen voorbijschieten aan den elastiek.

Was deze show grensverleggend vernieuwend? Een revolutie in circustheaterland?? Nee, dat was ze niet. Maar de straffe mimiek, de lichaamstaal, het charisma en de pure eenvoud van deze innemende clown-acrobaat werkten ongelofelijk hard op de lachspieren en het goed gevoel… het best denkbare antidepressivum. Het publiek reageerde enthousiast en ook al was het helaas niet het geval, de zaal leek tot het balkon gevuld. Zowel de grote ‘kinderen’ als de kleine genoten van deze gezellige 'old school' voorstelling en bleven tot het einde geboeid (een wegschietende onderbroek werkt natuurlijk áltijd). Kortom, kindervreugd alom!

De afwezigen dachten wellicht de beste keuze te maken toen ze zich elders in de warme lentezon begaven. Wel, ik moet hen teleurstellen, zij hebben zich zwaar vergist: dit was een niet te missen voorstelling!

En wij genoten alsnog na op een zonovergoten Boneputbankje…

Het Hoetmer-Reumersduo