Cultuurschrijvers

’t Is moeilijk bescheiden te blijven als men zo goed is als wij (vrij naar Peter Blanker). Vandaar dat Cultuurcentrum De Breughel elk seizoen enkele criticasters bij het nekvel grijpt en de kans biedt om het Breughelaanbod onder de loep te nemen. Op uitnodiging van het Breughelteam wonen deze individuen,  laten we ze makkelijkheidshalve onze cultuurschrijvers noemen, een aantal voorstellingen bij.  Ze beleven, ontleden en  analyseren de Breughelervaring… om hierna in de pen (of achter het toetsenbord) te kruipen en hun ervaring met het grote publiek te delen (op deze locatie op de website, facebook, het belang van Bree, …).

De schrijfsels beperken zich niet noodzakelijkerwijs tot het puur artistieke. Parkeerperikelen, de schuimkraag op het bier, het zitcomfort van het rode pluche, maar ook de haarsnit van een programmator kan eveneens deel uitmaken van het verslag … Leesplezier gegarandeerd!

Cultuurgeschrijf uit het verleden vindt u hier terug … (nieuwe schrijfsels verschijnen hier bij het aanbreken van 2013-2014)

Voelt u zich geroepen om zelf een toekomstige cultuurschrijver te worden? Laat het ons weten en stuur ons een mailtje!  Wil u vrijblijvend een reactie achterlaten zonder een heel epistel neer te pennen dan kan dit via Luid Geroep!

Stevige muziek bij het ter zetelen gaan... dat noem ik nu eens leuk binnenkomen! Het had er meteen alle schijn van dat het geen gezapige avond werd: rock and roll baby! Als opwarmer kregen we sloef Lukas Lelie voorgezet, best een grappig figuur... niet slecht. Dan werd de focus gericht op het kleurrijk glasraam (origineel idee), de witte loper en... hopla! Daar stuiterde hij tevoorschijn: Steven Mahieu, één brok energie!


In een stomende voorstelling nam hij de prestatiegerichte maatschappij op de korrel, bekritiseerde hij onze lustig antidepressiva slikkende samenleving en hekelde hij amicaal de beigeminnenden onder ons die geen kleur durven bekennen. Hij bracht een interessante kijk op winkelhaken (knipoog), de oneindige therapeutische kracht van het nestkastjes fabriceren, zogenaamde voetbal-prostituees en de dagdagelijkse perikelen van jonge ouders. Hij hanteerde daarbij zijn eigen felle stijl, een beetje jongensachtig en met -zo laat hij ons toch geloven- een gezond zelfrelativeringsvermogen. En daar heb ik nu net veel sympathie voor…


Steven Mahieu brengt ernstige thema’s aan, maar verpakt ze in stevige humor. Hij spreekt  vanuit een welgemeende bekommernis over het reilen en zeilen van onze samenleving, gedreven door zijn werkervaring in de bijzondere jeugdzorg, zonder hierbij een belerend vingertje op te steken. Hij gaat daarbij wel hard voor zijn zaak en laat zich soms zo volledig gaan in ‘beestige imitaties’ dat ik ofwel zèlf wilde gaan meedoen, ofwel – geheel in het thema - luid wilde roepen: “Is er een dokter in de zaal? Hier een dosis Rilatine alstublieft!!” Maar hij is dan ook een maniak, die op maniakale wijze duidelijk maakt dat het maar eens gedaan moet zijn met het ongebreideld toedienen van medicatie en het opdringen van prestatieplicht. Geen wonder dat er geen grammetje vet aan hem blijft plakken. Ik kan mij voorstellen dat menig kalmeermiddel op hem zijn doel voorbijschiet… er is meer nodig dan een glas warme melk met honing om dit pittig baasje tot rust te brengen. Hoewel.... het gevaar schuilt altijd in een klein hoekje en het risico van een goedbedoelde interactie met het publiek manifesteerde zich die avond: het levert niet altijd de meest boeiende conversaties en de boel valt een beetje stil. Steven had er naar mijn gevoel een té positieve kijk op en bleef wat lang geloven dat er naast Kokopelli nog meer interessants op de proppen zou komen, terwijl ik dacht: "Vooruit Steven, doe maar terug je eigen ding!" Maar dit rustige intermezzo heeft de algehele pret zeker niet bedorven.

Steven Mahieu opende voor ons zijn hersenpan, luchtte eens duchtig zijn hart en ik heb het met graagte aanhoord!