vr 23 februari 2018

Stoomboot

Cultuurschrijvers

’t Is moeilijk bescheiden te blijven als men zo goed is als wij (vrij naar Peter Blanker). Vandaar dat Cultuurcentrum De Breughel elk seizoen enkele criticasters bij het nekvel grijpt en de kans biedt om het Breughelaanbod onder de loep te nemen. Op uitnodiging van het Breughelteam wonen deze individuen,  laten we ze makkelijkheidshalve onze cultuurschrijvers noemen, een aantal voorstellingen bij.  Ze beleven, ontleden en  analyseren de Breughelervaring… om hierna in de pen (of achter het toetsenbord) te kruipen en hun ervaring met het grote publiek te delen (op deze locatie op de website, facebook, het belang van Bree, …).

De schrijfsels beperken zich niet noodzakelijkerwijs tot het puur artistieke. Parkeerperikelen, de schuimkraag op het bier, het zitcomfort van het rode pluche, maar ook de haarsnit van een programmator kan eveneens deel uitmaken van het verslag … Leesplezier gegarandeerd!

Cultuurgeschrijf uit het verleden vindt u hier terug … (nieuwe schrijfsels verschijnen hier bij het aanbreken van 2013-2014)

Voelt u zich geroepen om zelf een toekomstige cultuurschrijver te worden? Laat het ons weten en stuur ons een mailtje!  Wil u vrijblijvend een reactie achterlaten zonder een heel epistel neer te pennen dan kan dit via Luid Geroep!

Wat mij vaak tegenvalt als ik naar een komiek ga kijken, zijn de goedkope moppen. Begrijpelijk, dat wel, want ze willen natuurlijk zo veel mogelijk mensen aan het lachen brengen en een fijne avond bezorgen. Dat was dus vooral hetgene wat Steven Mahieu niet moest doen om mij te overtuigen en gelukkig ook niet gedaan heeft…

Zoals al de ‘echte’ artiesten had ook Mahieu een heus voorprogramma. Een goed idee, zo kunnen beginnende comedians wat ervaring op doen en ontdekken wij een nieuwe humordimensie. Ik moet zeggen, ik apprecieerde het typetje dat Lucas Lelie speelde. Misschien nog wat voor de hand liggend, maar wel amusant.

Een beetje overdrijven mag, veel overdrijven mag zeker. En dat is wat Steven Mahieu deed. Met flitsend achtergrondlicht kwam hij op, natuurlijk liet hij zich van alle kanten goed bekijken. Hij start met een heus pleidooi over nestkastjes, gedrogeerde honden en beige. Ik heb zelden zoveel gelachen. Zeker voor herhaling vatbaar!

Marie Hendrix