do 27 september 2018

Amanda Anne Platt & The Honeycutters USA

Cultuurschrijvers

’t Is moeilijk bescheiden te blijven als men zo goed is als wij (vrij naar Peter Blanker). Vandaar dat Cultuurcentrum De Breughel elk seizoen enkele criticasters bij het nekvel grijpt en de kans biedt om het Breughelaanbod onder de loep te nemen. Op uitnodiging van het Breughelteam wonen deze individuen,  laten we ze makkelijkheidshalve onze cultuurschrijvers noemen, een aantal voorstellingen bij.  Ze beleven, ontleden en  analyseren de Breughelervaring… om hierna in de pen (of achter het toetsenbord) te kruipen en hun ervaring met het grote publiek te delen (op deze locatie op de website, facebook, het belang van Bree, …).

De schrijfsels beperken zich niet noodzakelijkerwijs tot het puur artistieke. Parkeerperikelen, de schuimkraag op het bier, het zitcomfort van het rode pluche, maar ook de haarsnit van een programmator kan eveneens deel uitmaken van het verslag … Leesplezier gegarandeerd!

Cultuurgeschrijf uit het verleden vindt u hier terug … (nieuwe schrijfsels verschijnen hier bij het aanbreken van 2013-2014)

Voelt u zich geroepen om zelf een toekomstige cultuurschrijver te worden? Laat het ons weten en stuur ons een mailtje!  Wil u vrijblijvend een reactie achterlaten zonder een heel epistel neer te pennen dan kan dit via Luid Geroep!

Wie is Willem Vermandere? Vind ik zijn muziek goed? Ik twijfel nog… ‘De Kerstman!’ juich ik wanneer ik hem voor het eerst zie. Maar hij is geen Kerstman, hij is een echte artiest. Zijn zangkunst is niet hoogstaand, maar de muziek, waaw! Hij tovert met instrumenten en zijn tekst is voor mij, als meisje van zestien, heel confronterend. Hij is een man met tonnen levenservaring en wie ben ik dan om te oordelen?

Als liefhebber van poëzie is dit concert een echte delicatesse. Vooral stukjes die hij tussendoor vertelt, kunnen me boeien en laten me nadenken. Zijn verhaaltjes toveren een lach op mijn gezicht.

‘Willem Vermandere’ is een naam die onbekend was, mijn ouders en oma kenden hem wel. De eerste liedjes waren een verrassing, want welk meisje verwacht veel van een man van drieënzeventig? Maar mijn aandacht verzwakt als hij in herhaling valt en met momenten versteent op emotioneel vlak. Gelukkig weet hij mijn oren en ogen weer tot zich te trekken wanneer hij aan één van zijn laatste liedjes begint. Zo kan ik toch nog enthousiast naar huis vertrekken. 

Marie Hendrix