Cultuurschrijvers

’t Is moeilijk bescheiden te blijven als men zo goed is als wij (vrij naar Peter Blanker). Vandaar dat Cultuurcentrum De Breughel elk seizoen enkele criticasters bij het nekvel grijpt en de kans biedt om het Breughelaanbod onder de loep te nemen. Op uitnodiging van het Breughelteam wonen deze individuen,  laten we ze makkelijkheidshalve onze cultuurschrijvers noemen, een aantal voorstellingen bij.  Ze beleven, ontleden en  analyseren de Breughelervaring… om hierna in de pen (of achter het toetsenbord) te kruipen en hun ervaring met het grote publiek te delen (op deze locatie op de website, facebook, het belang van Bree, …).

De schrijfsels beperken zich niet noodzakelijkerwijs tot het puur artistieke. Parkeerperikelen, de schuimkraag op het bier, het zitcomfort van het rode pluche, maar ook de haarsnit van een programmator kan eveneens deel uitmaken van het verslag … Leesplezier gegarandeerd!

Cultuurgeschrijf uit het verleden vindt u hier terug … (nieuwe schrijfsels verschijnen hier bij het aanbreken van 2013-2014)

Voelt u zich geroepen om zelf een toekomstige cultuurschrijver te worden? Laat het ons weten en stuur ons een mailtje!  Wil u vrijblijvend een reactie achterlaten zonder een heel epistel neer te pennen dan kan dit via Luid Geroep!

Een beetje onwennig voelt het als ik leerkrachten tref op de voorstelling ‘The end is dear’ van Compagnie Barbarie. Na een praatje te hebben gemaakt, begeven we ons naar de zaal, waar tot mijn verbazing de gordijnen al open zijn. Ik tref een gekke opstelling aan: er hangen bontjassen en een plumeau aan de muur, er staat een tafel met stoelen, een ventilator voor een microfoon en er ligt een beer op de grond. Het licht gaat uit, de ventilator aan, een gek gevoel overvalt me en zo zal het de hele voorstelling blijven, een gevoel van onbehagen en ontoegankelijkheid, ‘iets’ wat we niet kunnen bevatten.

Moeilijk is het om over dit stuk te schrijven. Het onderwerp ‘angsten’ is universeel, maar de manier waarop het gebracht wordt, niet. Chaos heerst, verdriet en angst zijn bitter met een vleugje humor. De acteerprestaties zijn uitmuntend, actrices worden (som letterlijk) in hun blootje geplaatst. Ik vind geen juiste woorden om te beschrijven wat ik er van vond, het was mooi, leerzaam, voor ieder op een andere manier interpreteerbaar, maar herkenbaar.

Pure poëzie, dat was het.

Marie Hendrix