do 27 september 2018

Amanda Anne Platt & The Honeycutters USA

Cultuurschrijvers

’t Is moeilijk bescheiden te blijven als men zo goed is als wij (vrij naar Peter Blanker). Vandaar dat Cultuurcentrum De Breughel elk seizoen enkele criticasters bij het nekvel grijpt en de kans biedt om het Breughelaanbod onder de loep te nemen. Op uitnodiging van het Breughelteam wonen deze individuen,  laten we ze makkelijkheidshalve onze cultuurschrijvers noemen, een aantal voorstellingen bij.  Ze beleven, ontleden en  analyseren de Breughelervaring… om hierna in de pen (of achter het toetsenbord) te kruipen en hun ervaring met het grote publiek te delen (op deze locatie op de website, facebook, het belang van Bree, …).

De schrijfsels beperken zich niet noodzakelijkerwijs tot het puur artistieke. Parkeerperikelen, de schuimkraag op het bier, het zitcomfort van het rode pluche, maar ook de haarsnit van een programmator kan eveneens deel uitmaken van het verslag … Leesplezier gegarandeerd!

Cultuurgeschrijf uit het verleden vindt u hier terug … (nieuwe schrijfsels verschijnen hier bij het aanbreken van 2013-2014)

Voelt u zich geroepen om zelf een toekomstige cultuurschrijver te worden? Laat het ons weten en stuur ons een mailtje!  Wil u vrijblijvend een reactie achterlaten zonder een heel epistel neer te pennen dan kan dit via Luid Geroep!

Het theaterstuk vertelt het verhaal van de op macht beluste, decadente Spaans-Italiaanse familie Borgia, die inwoont in het Vaticaan en op een wrede, corrupte en incestueuze manier aan de pauselijke macht kwam.

Vanaf de eerste seconde grijpt het naar de keel: de scène van een jonge vrouw middenin de bevallingsarbeid, eenzaam… een sober en hard beeld, begeleid door statisch gezang. Nòg pakkender wordt het als blijkt dat haar eigen vader het kind bij haar verwekt heeft. De stukjes geschiedenisles die in mijn geheugen achterbleven, herinneren mij eraan dat de Borgia's geen al te brave jongens en meisjes waren (= understatement, zo bleek). De gelijknamige TV-serie zag ik niet, wat een voordeel is: vergelijken kan ik niet. En dat is volgens mij ook volstrekt onnodig. De onfrisse historie wordt hier immers op een heel eigen, unieke wijze uit de doeken gedaan. Geen saaie reconstructie van de gebeurtenissen, maar een originele bewerking en interpretatie van de feiten. Zot, gewaagd en driftig. De acteurs razen vol energie doorheen het stuk. Geen enkele emotie wordt hierbij gespaard, de hele lading wordt rechtstreeks in je gezicht gekatapulteerd. En jongens toch, die taal, wow... wat was dat?!! Bedrog, manipulatie en platvloersheid gaan er zelfs mooi van klinken! Je probeert te detecteren wat je hoort, van waar die taal komt. Is het West-Vlaams met een Brusselse inslag? Of de mengelmoestaal van een Parijzenaar met Vlaamse moeder die trouwde met een schone Italiaanse?? Het klinkt even plastisch en gezellig als een volkstaal maar tegelijkertijd ook plechtig en bijna majestueus. De tekst van de hand van regisseur Benjamin Van Tourhout is een persoonlijke, creatieve compositie en voor mij echt wel dé motor van de voorstelling. Ongelofelijk knap geschreven!

Zo’n tekst schrijven is één zaak, hem ten tonele brengen een andere. De schrijver-regisseur mag van geluk spreken: hij koos de juiste acteurs en zij volbrachten de taak met verve. De vertolking van Rodrigo Borgia, oftewel paus Alexander ‘alles voor mijzelf en niets voor een ander’ door Dries Vanhegen was supersterk. Verder zag ik veel onderbroeken op het podium, maar gelukkig was de lol van een hogere humor-orde. Het maakte de zware kost in ieder geval vlot verteerbaar! Een instant-geschiedenisles: misschien een vernieuwend idee voor een educatief project? Oja, ik wil de acteurs hun welverdiende pauze zeker niet ontnemen, maar voor mij had deze onderbreking niet gehoeven. Het kwam mijn concentratie niet ten goede en ik had even tijd nodig om terug in het tempo van het verhaal en spel te komen. De originele kostuums, het verzachtend gezang en de sterke vormgeving verdienen zeker ook een eervolle vermelding: af!

Een bikkelharde slotscène vormde het enige passende eindpunt voor deze voorstelling.

Tijdens de nabespreking met de acteurs deed ik mijn uiterste best om een intelligente vraag te bedenken… helaas, enkel een overbodige vraag kwam in mij op: “Vinden jullie het leuk als er in de zaal, tijdens de voorstelling, gsm’s afgaan?” Stel je deze situatie voor: je gsm begint opeens kabaal te maken tijdens een voorstelling. Je schaamt je dood en tracht koortsachtig dat onding uit je tas op te diepen om het zo snel als mogelijk het zwijgen op te leggen. Je wenst dat de zaallichten nooit meer aanfloepen zodat je ongezien kan wegsluipen… Tot mijn grote ontzetting gebeurde die avond echter het volgende: een gsm rinkelt en de oproep wordt vrolijk beantwoord! Alstublieft mensen, graag wat meer respect. En als de koe op kalven staat, blijf dan toch gewoon thuis!!

Tot slot – om in een minder ernstige toon te eindigen – een anekdote: met het leeggieten van wat emmers water bewezen acteurs de waterdoorlatendheid van het Breughelpodium: ‘water in de kelder’ met een natte kleedkamer en natte acteursschoenen als gevolg. Vooruit, snel voor nog wat meer nattigheid langs den toog en dan tevreden naar huis!