do 13 september 2018

Jim Keaveny

Cultuurschrijvers

’t Is moeilijk bescheiden te blijven als men zo goed is als wij (vrij naar Peter Blanker). Vandaar dat Cultuurcentrum De Breughel elk seizoen enkele criticasters bij het nekvel grijpt en de kans biedt om het Breughelaanbod onder de loep te nemen. Op uitnodiging van het Breughelteam wonen deze individuen,  laten we ze makkelijkheidshalve onze cultuurschrijvers noemen, een aantal voorstellingen bij.  Ze beleven, ontleden en  analyseren de Breughelervaring… om hierna in de pen (of achter het toetsenbord) te kruipen en hun ervaring met het grote publiek te delen (op deze locatie op de website, facebook, het belang van Bree, …).

De schrijfsels beperken zich niet noodzakelijkerwijs tot het puur artistieke. Parkeerperikelen, de schuimkraag op het bier, het zitcomfort van het rode pluche, maar ook de haarsnit van een programmator kan eveneens deel uitmaken van het verslag … Leesplezier gegarandeerd!

Cultuurgeschrijf uit het verleden vindt u hier terug … (nieuwe schrijfsels verschijnen hier bij het aanbreken van 2013-2014)

Voelt u zich geroepen om zelf een toekomstige cultuurschrijver te worden? Laat het ons weten en stuur ons een mailtje!  Wil u vrijblijvend een reactie achterlaten zonder een heel epistel neer te pennen dan kan dit via Luid Geroep!

Toen we aankwamen, niet wetend wat ons precies te wachten stond, namen we na enig treuzelen dan toch maar de trap naar boven waar het publiek zich had verzameld. Eenmaal boven aangekomen, werden we begeleid naar een knus zaaltje. We wisten niet zo goed hoe Greg Trooper eruit zag en wat nu precies de bedoeling was. Maar aangezien de deur werd dichtgedaan en iedereen begon te klappen, veronderstelden we dat dit de befaamde Greg Trooper was, die net kwam binnengelopen.

Met zijn hoed assorti met zijn jas, begon hij al snel aan zijn eerste liedje, 'This I do'.  Zo zong hij in het refrein 'I would walk all the way to Georgia for you'. En inderdaad zouden we helemaal tot Georgia willen lopen voor zo'n stem te aanhoren. Ongelofelijk, wat een talent! Ik denk dat we wel eerlijk mogen zeggen dat we aangenaam verrast waren met de klanken die we hoorden, aangezien hij, toch wel zonder "overdrijven", 10 000 keer beter klonk dan op Youtube.

Na een paar liedjes gezongen te hebben stelde hij zich voor en excuseerde hij zich voor zijn verkoudheid (wat absoluut niet te horen was!). En natuurlijk zouden we niet in België zijn, als hij niet het weer gebruikte als befaamde gespreksstarter. Zijn humoristische aanpak zorgde meteen voor een vertrouwelijke sfeer in de zaal, ook al waren de teksten van zijn liedjes soms hartverscheurend.

Wat later pakte hij zijn mondharmonica erbij, wat ons allebei deed wegdromen over de verhalen die hij zong (let op, in slaap vallen was zeker niet het geval!). Al snel begon hij aan zijn laatste liedje 'Time for love'. Vol passie, overtuiging en geweldige gezichtsexpressie zong hij "It's time for love, there is no doubt about it baby, time is flying by" en inderdaad... Er was veel "love" te voelen in de zaal en de tijd ging véél te snel om. Na een daverend applaus, volgde er nog 2 encore liedjes, maar toen was de voorstelling jammer genoeg echt voorbij. We gingen naar huis met een hartverwarmend gevoel en zijn slogan in ons achterhoofd:  “Keep on dreaming everybody”.

We mogen wel concluderen dat we officieel fan zijn van Greg Trooper en zijn onbeschaamde zelfreclame. De staande ovatie was zeker en vast verdiend, en zoals eerder gezegd was zijn stem van goud niet te missen! We raden jullie aan als je de kans krijgt om hem eens te zien! Laat je niet verraden door de youtubefilmpjes, maar ga hem zeker live zien. Het is echt de moeite!!!

Rachel & Malin