do 27 september 2018

Amanda Anne Platt & The Honeycutters USA

Cultuurschrijvers

’t Is moeilijk bescheiden te blijven als men zo goed is als wij (vrij naar Peter Blanker). Vandaar dat Cultuurcentrum De Breughel elk seizoen enkele criticasters bij het nekvel grijpt en de kans biedt om het Breughelaanbod onder de loep te nemen. Op uitnodiging van het Breughelteam wonen deze individuen,  laten we ze makkelijkheidshalve onze cultuurschrijvers noemen, een aantal voorstellingen bij.  Ze beleven, ontleden en  analyseren de Breughelervaring… om hierna in de pen (of achter het toetsenbord) te kruipen en hun ervaring met het grote publiek te delen (op deze locatie op de website, facebook, het belang van Bree, …).

De schrijfsels beperken zich niet noodzakelijkerwijs tot het puur artistieke. Parkeerperikelen, de schuimkraag op het bier, het zitcomfort van het rode pluche, maar ook de haarsnit van een programmator kan eveneens deel uitmaken van het verslag … Leesplezier gegarandeerd!

Cultuurgeschrijf uit het verleden vindt u hier terug … (nieuwe schrijfsels verschijnen hier bij het aanbreken van 2013-2014)

Voelt u zich geroepen om zelf een toekomstige cultuurschrijver te worden? Laat het ons weten en stuur ons een mailtje!  Wil u vrijblijvend een reactie achterlaten zonder een heel epistel neer te pennen dan kan dit via Luid Geroep!

De leuke voorstelling van de Zwitserse mimespeler Pierric gaf op zaterdagavond de aftrap van het nieuwe cultuurseizoen van C.C. De Breughel (bericht aan het Breughelteam: sinds wanneer is er iets mis met de vertrouwde bloemkoolroosjes gedrenkt in cocktailsaus?) De dag erna stapten we opnieuw door het ‘Breughelgengske’ om de eerstvolgende voorstelling bij te wonen: ‘An Old Monk’ met Josse De Pauw en het Kris Defoort Trio. Een monoloog gebracht op de tonen van live gespeelde jazzmuziek… dat lijkt een erop-of-eronder-formule. Foute keuzes (artiest of muziek) kunnen immers fataal zijn voor een dergelijke performance! Wat de sprekende artiest betreft: JDP, een door ons zeer gesmaakte acteur, lijkt het alvast niet mis te kunnen lopen. De muzikanten, het trio van Kris Defoort, ook een reeds uitvoerig gelauwerd artiest, al evenmin.

Piep-tuut-kwak geluiden die je zenuwen op de proef stellen? Zeurderige monoloog die je gedachten doet afdwalen naar het boodschappenlijstje op de keukenkast die dringend gevuld moet worden?? Vergezochte pseudo-intellectuele, literaire bespiegelingen die je als toehoorder met de minuut dommer doen voelen??? Niets van dat alles!!

Wat wij hoorden en zagen was een ijzersterke JDP die zeer herkenbare gedachten en gevoelens bij de gang van het leven, in zijn verschillende fasen, wist te verwoorden op geweldig aangename muziek die ons zowel zalig deed wegzinken in het rode zeteltje, als op het volgende moment op het puntje van diezelfde zetel bracht om geen toon van deze muziek te moeten missen. Het gevoel ‘allemaal in hetzelfde schuitje van ouder worden te zitten’ bracht een zekere rust over de verse veertigjarige van ons twee.  “Een mens wil een dansje doen… een dansje… lijf tegen droomlijf aangedrukt… de monnik wil ‘allenigheid’, enkel rust en stilte… maar opeens wil hij opnieuw een dansje wagen.” De bijna 50-jarige van ons twee kon alleen maar over het droomlijf mijmeren...

We waren ons al bewust van de talenten van deze ‘gevestigde’ acteur maar dat hij zo muzikaal was en heerlijk kon dansen, dat hadden wij nog niet eerder gezien!

De experimentele (slag-)instrumenten, een perfecte timing, afwisseling: het was allemaal koek en ei tussen de muzikanten! Muziek en taal werden vakkundig geassembleerd tot één sterk werk waar menig Duits autofabrikant deemoedig het hoofd voor mag buigen. Wat heerlijk om te zien hoe iemand zo vol passie en overgave zijn instrument bespeelt! @ de lezer(s) van dit artikel: is het toegelaten dat we dit vergelijken met… euhhh… goede seks?!

Het participatieve gedeelte (gesubsidieerd door minister Schauvliege) functioneerde uitermate doeltreffend als catharsis:  "TROMBOSIS!! " euh euh "AMNESIA?” oh nee “PROSTATIS!” “INCONTINENTIAAAAA!!!”.

Vooruit, laten we ook de mindere kant eens belichten… dat brengt ons bij de reeks bewerkte foto’s die aan het einde van de voorstelling geprojecteerd werden. De eerste getoonde exemplaren waren geestig, ietwat cynisch, treffend ernstig en zelfs hilarisch… maar de selectie had iets strenger mogen zijn: het waren er gewoon teveel, de reeks was té uitgebreid. Minder foto’s had het effect ervan sterker gehouden. Het gevolg was dan ook dat het einde van de voorstelling een beetje de mist in ging. Of beter gezegd: het publiek had niet (onmiddellijk) begrepen dat het einde bereikt was! Okay, mierenneukerij misschien maar het heeft de voorstelling van een geweldige apotheose weerhouden! Veel tijd om te begrijpen dat het gedaan was kregen we niet want Chris (links van Marthe) wilde even gezellig kletsen met Josée (rechts van Tina): Opstaan dames!
We gingen met verdomd veel dansgoesting naar huis en hebben achteraf nog stiekem gedroomd van een dansje met de Josse (hij zat na de voorstelling -verdorie- ook nog binnen handbereik aan de toog).

Vanop een heerlijk terras aan de Breese wateren met gratis wifi!

Hoetmer- en Reumersvriendinnen