Cultuurschrijvers

’t Is moeilijk bescheiden te blijven als men zo goed is als wij (vrij naar Peter Blanker). Vandaar dat Cultuurcentrum De Breughel elk seizoen enkele criticasters bij het nekvel grijpt en de kans biedt om het Breughelaanbod onder de loep te nemen. Op uitnodiging van het Breughelteam wonen deze individuen,  laten we ze makkelijkheidshalve onze cultuurschrijvers noemen, een aantal voorstellingen bij.  Ze beleven, ontleden en  analyseren de Breughelervaring… om hierna in de pen (of achter het toetsenbord) te kruipen en hun ervaring met het grote publiek te delen (op deze locatie op de website, facebook, het belang van Bree, …).

De schrijfsels beperken zich niet noodzakelijkerwijs tot het puur artistieke. Parkeerperikelen, de schuimkraag op het bier, het zitcomfort van het rode pluche, maar ook de haarsnit van een programmator kan eveneens deel uitmaken van het verslag … Leesplezier gegarandeerd!

Cultuurgeschrijf uit het verleden vindt u hier terug … (nieuwe schrijfsels verschijnen hier bij het aanbreken van 2013-2014)

Voelt u zich geroepen om zelf een toekomstige cultuurschrijver te worden? Laat het ons weten en stuur ons een mailtje!  Wil u vrijblijvend een reactie achterlaten zonder een heel epistel neer te pennen dan kan dit via Luid Geroep!

Johan Terryn, pure poëzie ...

 
'Nooit van niks iets', een titel met een keuze: denken we verder of laten we het aan ons voorbijgaan?
Het stuk kwam traag op gang, maar dit met als doel de cirkel rond te maken, namelijk beginnen met het einde!
Prachtige vondsten doorliepen de aaneenschakelingen terug in de tijd, maar dan vooruit ?? Bij de aanvang werd het bloed (de substantie) afgewassen om het uiteindelijk te verklaren (het woord) op het einde van het verhaal. De kleding van de solospeler werd in omgekeerde volgorde aangetrokken. Ook werden er nieuwe namen bedacht voor situaties die u en ik wel kennen, maar nooit (durven) benoemen, een taalspel met lachwekkende uitwerking. Nooit nog zal je wortelpuree eten als voorheen, dit dankzij de anuswortel van een puber. Nooit nog zal je je veilig voelen in de buurt van een zwembadfilter ... Nooit nog zal je op pensioenleeftijd zonder paspoort de bus nemen, nooit nog ...
Ik heb echt genoten van deze opvoering omwille van de spitsvondigheid van het verhaal en de afwisseling van ernst en humor.
 
Paredis Tom

Woensdag 26 maart mocht ik naar mijn laatste voorstelling als cultuurkijker. Het was de voorstelling waar ik het meest naar uitgekeken had, omdat ik een zeer grote fan ben van stand up comedy. Toch wist ik niet goed wat ik van de show ‘Absurd Verlicht’ mocht verwachten.

De zaal was zo goed als uitverkocht. Het enige wat op het podium stond was een witte chique zetel. Van het eerste moment dat hij op het podium kwam, merkte ik dat hij al veel ervaring heeft als cabaretier. Hij vertelde zijn verhalen en grappen op een straffe en aangrijpende manier zodat iedereen kon volgen en dat de grap zeker goed overkwam.

Wat ik aan hem bewonder is dat hij heel erg goed op de zaal kan inspelen. Hij weet wanneer hij te ver gaat en moet stoppen met de grap of nog een beetje door kan gaan. Hij is ook niet bang om het publiek eerlijk te vertellen wat hij denkt zoals met het gefluit in de zaal. Zijn humor is geweldig. Het is soms wel wat aan de grovere kant en er zit ook een tikje galgenhumor in. Ik vond zijn voorstelling GEWELDIG!!! Van het begin tot het einde had hij heel het publiek mee. En de tijd… die vloog echt voorbij.

Dus ben je een comedy-liefhebber? Wil je graag eens een avond goed lachen of gewoon een avondje uit gaan? Dan is deze voorstelling van Javier Guzman een zeer goed idee. Het is een fantastische show, je zal geweldig goed lachen en de tijd zal voorbij vliegen.

Laura Casters

 

Bij de aankomst kreeg ik al meteen een warm gevoel en vriendelijk onthaal. Ook de zaal zelf oogde zeer gezellig en knus, er was zelfs de mogelijkheid om een drankje mee te nemen in de zaal. Ik ben zelf niet zo bezig met muziek in het algemeen, dus leek het mij een mooie kans om dat spectrum eens te verbreden. En dat was duidelijk succesvol, vanaf de eerste klank die ik hoorde kon ik al zorgeloos meegenieten van de zweverige melodieën en de vele stijlen die ze bespeelden. Doordat er slechts een beperkt publiek was toegelaten konden de artiesten zich op een heel persoonlijke manier richten op het publiek. Ik had nooit geweten dat er zoveel verschillende klanken konden voorkomen uit één instrument, want dit was toch wel echt verbluffend.

Het was een trio dat bestaat uit twee gitaristen en één contrabassist die… apart was, en dat in positieve zin. Ze konden zéér goed op elkaar inspelen, alhoewel ze soms even moesten discussiëren over het volgende stuk, wat de contrabassist blijkbaar heel grappig vond en ook zorgde voor een lossere sfeer in de zaal. De nummers waren creatief en diepgaand, ook werden er tussendoor stukken van andere bekende liedjes gespeeld om ons toch niet geheel in het onbekende te storten. Ze konden ook veel verschillende emoties uitdrukken met hun uitgebreid aanbod aan klanken en melodieën of hun plotse en rustige overgangen. Doordat deze groep puur instrumentaal optreedt laten ze ook veel over aan de verbeelding en fantasie van de mensen, waardoor er ook veel verschillende interpretaties van hun muziek ontstaan.

Kortom, een zeer gezellig optreden met een aangename sfeer en vooral véél goede muziek van een fantastisch trio!

Ruud Neyens

Liesbeth Im Wunderland!

Net als Alice volgde ik het gehaaste konijn figuurlijk doorheen “The Rabbit Hole” into PURE MADNESS. Inhoudelijk is deze voorstelling gebaseerd op Dante’s “La Divina Commedia” waarin hij beschrijft hoe hij verdwaalt in het leven. Concreet betekende dit voor mij als cultuurkijker simpelweg “bevrijding”. Dit al na een paar minuten door de plotse felle belichting samen met een sterke instrumentale bekrachtiging.

Deze muzikale vorm van “verdwaald zijn”, ligt niet ver van de realiteit in het dagelijks leven. Dit, op een funky manier uitgewerkt door de componist.

Het konijn dat we vaak levensecht zagen passeren, bekeek het geheel met verontwaardiging en kwam op zijn minst verdwaald of stoned (?) over…

Het is trouwens zeldzaam dat ik zoals nu, graag een meisje zie drummen, misschien door het aantal jaren op een meisjesschool. Maar het vrouwelijk schouwspel was een zegen. Het is duidelijk een ‘toffe familie’, deze muzikanten samen.

On stage absoluut sprake van vrijmoedigheid op seksueel vlak. Doch hand in hand met een fenomenale dosis zelfbeheersing. De enige man op het podium was man genoeg om zich door niets of niemand te laten imponeren of belemmeren. Ook een waardige samenzang tussen de zangeres en de man in kwestie.

Impressive dance skills, die van de zangeres. Schaamteloos en toch zeer beheerst; laat eigenzinnigheid tot ongezeglijkheid op deze manier maar triomfantelijk zegevieren!

Er werden ook dingen in beeld gebracht, via 3 schermen. Bij een duister nummer, duistere beelden. Bij een gestoord nummer, gestoorde beelden, enz. Even kwam ik in de feestvreugde/waanzin van Igor Stravinsky’s “Le Sacre du Printemps: Le Sacrifice”. Een topmoment voor mij!! Ook waren er zwaar geladen momenten waardoor ik me even emotioneel slechter voelde, deze werden opgelost door indrukwekkende muzikale ontploffingen.

“Seks, drugs en opera.” Tegendraads als ik ben, kan ik mij in deze korte omschrijving van “Al Di Miseria” niet vinden. Voor mij gaan reinheid en integriteit hier onlosmakelijk samen en daar is in deze wereld duidelijk strijd om. Radio Klara ga ik niet tegenspreken, de toekomst zal uitwijzen of dit “The Future Sound of Classical Music” is. Het is alvast een goede basis, een mooi vertrekpunt. Daarbij wil ik de vele muzikanten niet vergeten die ook even hard meestrijden voor dit doel. Goddank is “Al Di Miseria” totaal niet vergelijkbaar met de Nederlandse band “Within Temptation”. Vlaanderen Boven!

Tijdens de voorstelling vroeg ik me af: “Wat verwacht ‘Al Di Miseria’ van haar publiek?” Ik kon alleen maar op het woord ‘integriteit’ komen als ik probeerde door de hele show heen te kijken...

Tof dat ze na afloop tussen het publiek iets kwamen drinken. De fluitiste bevestigde wat ik al vermoedde: “we hebben onze kledij op elkaar afgestemd: zwart/wit!” Als modeliefhebster werd ik door dit ensemble dus ook echt niet teleurgesteld!

Nu, is het een droom, zoals op het einde van het verhaal van “Alice in Wonderland”? Nee!!!

Hun bewust of onbewust uitgedragen boodschap was duidelijk: “Live your Life like there’s no Tomorrow”! Weer uit mijn comfortzone komen was een opdracht, maar de moeite waard, al zwaaiend met de armen en zorgeloos meezingend. Voor mij met de bevrijdende opdracht: LEEF! Live, but don’t take your life for granted… het leven als een geschenk beschouwend.

“Laat de zwakke zich een held betonen.“ (- Joël 4:10)
    

Liesbeth Sara Tulleneers

Bree

Bij het eerste akkoord van Nils op zijn mandoline, gevolgd door een sterke glimlach, wist ik als cultuurkijker: "Dit komt goed!" Mijn moeder langs mij had dit gevoel toen Bruno zijn mondharmonica gebruiksklaar maakte, want "zonder mondharmonica kunt ge geen Bob Dylan spelen", aldus mijn moeder.

Samen bereiken de twee muzikanten een enorme instrumentale rijkdom door hun (ook vocale) samenklanken. Less is dus more, in hun geval. Maar zij introduceren ook heel liefdevol het zeg-maar: 'More is the new less'. Ze zingen immers ook heel inspirerend en overtuigend: "If you want the real thing, don't settle for less". Door hun professionaliteit op muzikaal vlak en niet te vergeten hun humor houden zij stoutmoedig vast aan een originele sound en diepgang in de tekst. Mij hebben ze alvast aan het denken gezet, bv. al zingend met "Me, I'm the Captain of my ship". Onbetwistbaar; we zijn zelf de architect van onze eigen bestemming, zelf ons (droom-)leven ontwerpend... mijn inziens zelfs los van bepaalde (geloofs-)overtuigingen.

Humor; door hun speelse interactie onderling en met het publiek. Mij hebben ze zelfs samen met "de harde kern" van het publiek in country stijl doen meezingen! Ook de opmerking van Bruno bij aanvang van het concert: "New strings"; m.a.w. de realiteit van het regelmatig moeten bijstemmen van de nog niet ingespeelde gitaarsnaren, maakte het geheel voor mij extra 'echt'.

Bij het nummer 'Mexico City' kwam dankzij Nils en zijn mandoline een mooi flamenco-gevoel naar boven. Met zijn viool kwam er dan weer een echt folk-effect uit!

Het concert speelde zich af in een intieme zaal 'De Wolken' (dus niet de Breughelzaal), met een heel unieke sfeer. Het was tof om tussen zulk een alternatief publiek te zitten. Mooi, om sommigen in de zaal stilletjes ook bij de minder bekende liedjes te zien meezingen.

Ja, het was een onderdompeling in het muziekgenre van mijn ouders, echt uit mijn heel jonge kinderjaren, hierdoor zeker sprake van jeugdsentiment. De positieve Bob Dylan-vibe zit nu als een goedaardig beestje terug in mijn hart, waar hij thuishoort.

Kortom: twee uur durend rijkelijk gevuld entertainment, met als gevolg het "dít moet ik meer doen"- gevoel en dat is een understatement!

 

Door Liesbeth Sara Tulleneers

Bree

 

 

Twee jaar geleden veroverde Renée in Vlaanderen de hitlijsten met haar single 'Dum dum dum'. Zaterdag kwam ze speciaal naar Bree om haar tweede album 'Marching' voor te stellen.

 

Ze gaven een verbluffend optreden. Er was een goede afwisseling tussen oudere en nieuwere nummers en hardere en zachtere nummers. Het was een gezellig intiem concert. De sfeer van de dromerige en meeslepende muziek paste perfect bij de zolder waar we zaten. Als er tussendoor gewisseld moest worden van instrumenten greep Renée meteen de kans om eens een mop of anekdote te vertellen. Ik zou Renée ook nog willen bedanken omdat ze ons de weg wees, toen we eventjes niet meer wisten waar we naartoe moesten. Hun muziek klinkt geweldig goed in het oor en laat je zachtjes wegdromen met je ogen open. Het optreden van Renée was gewoon tot in de puntjes verzorgd en alles klonk gewoon weg uitstekend.

 

Samengevat was het optreden magnifiek en genoot iedereen van hun dromerige en meeslepende muziek. Zo erg zelfs dat we direct na het optreden al een liedje van hun in ons hoofd hadden zitten dat daar nog eventjes is blijven hangen. 

 

Laura Casters

 

Wat zou er gebeuren als de wetten van de zwaartekracht plots zouden veranderen? Welkom in de wereld van Leo. Door middel van een fascinerend spel van acrobatie en technologie lijkt het mogelijk. Aan de ene kant heb je Leo de acrobaat. Aan de andere kant heb je een projectie van hem, maar dan wel 90° gedraaid.

Zijn concept is simpel, maar het werkt. Je kan Leo op verschillende typeren, maar geen enkele zal goed genoeg zijn. Er werd bijna niet gesproken, maar het was toch geen mime. Hij deed de meest buitengewone bewegingen, maar het was meer dan alleen dans of acrobatie. Je had er gewoon bij moeten zijn! De show was aangrijpend van het begin tot het einde. Iedereen was meteen verkocht. Hoewel er niet gesproken werd was zijn show zeker niet langdradig. Integendeel: stunts werden afgewisseld met muziek, tekeningen, dans en adembenemde special effects. De voorstelling duurde een dik uur, maar de tijd vloog echt voorbij. Wat ik een heel mooi gebaar vond op het einde van de show is dat Tobias Wegner (= Leo) “einde” in het Nederlands op de muur schreef, in onze taal in plaats van zijn moedertaal.

Het was kortom een geweldige voorstelling die jong en oud aansprak.

Laura Casters 

Geert Hautekiet & Mörg

 

Toegegeven, ik was het vergeten wat ik me achteraf gezien echt wel kwalijk nam.

Gelukkig kreeg ik als „incognito breughelwatcher ‚ een herinneringssmsje van Hans waarna ik 2 min later op een kruk in café Lagossa begon aan wat ik een heerlijk ‚meeneem’ concert noem.

Op het eerste zicht, mede door mijn afwezigheid in de eerste helft, moest ik wennen aan het spelende trio uit Antwerpen. 

Gaandeweg konden we hier echt genieten van een spitsvondig taalgebruik borrelend in een prachtige muzikale omkadering.  De vele afwezigen hadden ongelijk om hier niet te zijn wat ons als kleine groep de kans gaf om intens te genieten van een direct contact met de band.  De interactie liet dan ook niet lang op zich wachten. Nummers over het Nachtegalenpark, Jehova, een lawaaierige trein,… gebracht op unieke (door Hautekiet zelfgemaakte) muziekinstrumenten maakten van deze avond een speciale belevenis, evenals het gemoedelijke nagesprek met dhr. Hautekiet over vanalles en nog wat.

Fijn dat ik er was…  een naam ik niet vlug vergeten zal...

 

Paredis Tom ( donderdag 16 oktober 2014)

 

“YOLO!”  -  Piv Huvluv

 

Met zijn ietwat gekke entree creëert hij een unieke sfeer die ons een beetje doet nadenken over de reden van ons bezoek. Maar die vraag werd al snel beantwoord op het moment dat de zaal in koor meezingt op de klassieke plaatjes die Piv voor ons heeft meegebracht. De verhalen over de vroeger doen ons allemaal verlangen naar onze jonge jaren. Voeg dit samen met zijn ervaringen uit de tegenwoordige tijd en je krijgt een schouwspel waar het al eens mag botsen tussen de jeugd en ouderen. Zijn enthousiasme en levenservaring zorgen ervoor dat het publiek er ook bij betrokken is en er is een algemeen warm en aangenaam gevoel onder het publiek. Muziek is duidelijk een van zijn hobby’s, een die hij ook graag deelt met het publiek en waar wij maar al te graag dromerig naar luisteren en aan meezingen. Als dichter en muzikant slaat hij zelf de bal ook niet helemaal mis. Hartelijk gelach was vaak aanwezig in de zaal maar dit betekende niet dat hij geen serieus verhaal naar voor kon brengen, integendeel. Meneer Huvluv is ook zeker geen onbekende, hij stond al reeds 10 keer op de planken van de Breese Breughelzaal en deed dit nu weer met volle overtuiging die een onvergetelijke ervaring teweeg bracht.

Ruud Neyens 

Dan Bern

De laatste voorstelling die we als cultuurkijker gingen kijken was een optreden van singer-songwriter Dan Bern. Op de snikhete zolder van het cultuurcentrum gaf deze Amerikaanse dude het beste van zichzelf. Een man van middelbare leeftijd met baggy kleren en een te grote pet - vreemd beeld maar gelukkig was zijn muziek goed en zijn bindteksten boeiend en grappig.

Zijn songs zitten vol humor, denk maar aan ‘Haarlem’, (Walking the streets of Haarlem, Not that one, the other one, The one with two A’s, The Dutch one, Haarlem) …
Het leek wel alsof hij tijdens de pauze een snelle tribute geschreven had over Bree, uiteraard heel erg gesmaakt door het publiek.

Zijn nasale stemklank doet vermoeden dat hij beïnvloed is door Bob Dylan, maar zou Bob ook zo goed Duits kunnen babbelen? 

We willen nog even Hans en de rest van de CC - crew bedanken om ons te kiezen als cultuurkijkers, we hebben leuke nieuwe dingen leren kennen.

Annelies en Senne

 

Voor zover ik kon zien, beschikte de man over het normale aantal van tien vingers, maar met gesloten ogen leken het er wel twintig..... Een gitaarvirtuoos met swingende vingers, de titel van zijn tournee/laatste CD kon niet beter gekozen zijn! Of verwees de titel naar een combinatie van fingerpicking en swingende jazz?

Fabien Degryse bracht alleszins de jazz-klassiekers op eigen "Degryse-wijze". "Fly me to the moon/Other words", "Bock to bock", "(In my) Solitude", "If I should lose you", ... om maar enkele van de door hem bewerkte nummers te noemen.
 
Enkel hij en zijn akoestische gitaar.
De man en de gitaar.
Hij en zij.
 
De liefde voor de gitaar en voor de "groten" werd bij elke inleiding van een nummer duidelijk. Niet even snel "laat mij maar spelen ..." Nee, bij elk nummer werd de oorsprong uit de doeken gedaan en de grootste bewondering voor de oorspronkelijke componist (in het Nederlands!!) verwoord. Hoe groot die bewondering was, bleek (bijvoorbeeld) uit de manier waarop hij vertelde hoelang hij deed over het instuderen van een nummer van Duke Ellington terwijl die dat nummer in een mum van tijd geschreven bleek te hebben.
 
Een (nederige) Waal met internationale carrière zomaar in de Breese parketzaal.
 
Want hij staat altijd achter haar
Een gentleman, ook nog!
 
Hoetmer-Reumersvriendinnen
 

Wat heb je nodig voor een uur goed lachen? Niet zo gek veel: één artisto (nog zotter dan een achterdeur), 1 publico (liefst van een wat coöperatieve aard), 1 hoepel en 1 bijna onzichtbare coulissen-technico.

Het leven kan soms zo heerlijk simpel zijn...

Met een minimum aan middelen, maar een maximum aan verbeeldingskracht en ondeugende charme voerde de mime-clown Elastic een superleuke circustheatershow op. Maar om héél eerlijk te zijn: in deze voorstelling kwam toch wel wat méér aan bod dan enkel de hierboven genoemde elementen, eigenlijk bevatte de show zelfs alle typische ‘basisonderdelen’ van een klassieke circusvoorstelling. Zo hielden we vol spanning de handen voor de ogen bij de spectaculaire Salto de la Muerte, pure waaghalzerij op een - oké, denkbeeldige - Vespa… maakten we kennis met Flipo, het hartveroverende en hyperkinetische troeteldiertje van de sympathieke clown… waren we zwaar onder de indruk van de ongebreidelde krachten van het kleine gewichtheffertje... vielen onze monden simultaan open van verbazing bij de straffe jonglage... hielden we gezamenlijk onze adem in toen een dappere man uit het publiek de stuntman op het nippertje redde van verstikking door pingpongballetjes… pinkten we meer dan één traan weg bij het ontroerend stukje ballonnenpoëzie en lachten we ons bijna een breuk als we onze artisto - of een afgerukt  lichaamsdeel - zagen voorbijschieten aan den elastiek.

Was deze show grensverleggend vernieuwend? Een revolutie in circustheaterland?? Nee, dat was ze niet. Maar de straffe mimiek, de lichaamstaal, het charisma en de pure eenvoud van deze innemende clown-acrobaat werkten ongelofelijk hard op de lachspieren en het goed gevoel… het best denkbare antidepressivum. Het publiek reageerde enthousiast en ook al was het helaas niet het geval, de zaal leek tot het balkon gevuld. Zowel de grote ‘kinderen’ als de kleine genoten van deze gezellige 'old school' voorstelling en bleven tot het einde geboeid (een wegschietende onderbroek werkt natuurlijk áltijd). Kortom, kindervreugd alom!

De afwezigen dachten wellicht de beste keuze te maken toen ze zich elders in de warme lentezon begaven. Wel, ik moet hen teleurstellen, zij hebben zich zwaar vergist: dit was een niet te missen voorstelling!

En wij genoten alsnog na op een zonovergoten Boneputbankje…

Het Hoetmer-Reumersduo

Als ik eerlijk moet zijn, en dat ben ik wel graag, is dit het eerste serieuze toneelstuk waar ik ben naar gaan kijken. Niet goed wetend wat te verwachten trok ik met 3 vrienden naar de Breughelzaal.

 

Eerste gedachte: ‘Oei! Langdradige conversaties met moeilijke woorden! Gaan ze me zo wel het hele stuk kunnen boeien?!’  Maar door een paar absoluut bizarre kantelingen (dan heb ik het vooral over de 100 kilo groenten die op het podium viel) bleef het boeiend en vloog de tijd voorbij.

 

Een onderzoek naar het overlijden van een man is de rode draad in het verhaal: 'Wie heeft het gedaan, hoe en waarom?' Op 2 van de 3 vragen kregen we een antwoord, tenzij ik ergens mijn aandacht ben verloren en de reden van de moord ben vergeten.

 

Er was één slaper in de zaal, ik gok dat hij werd wakker geschud door de carnavalstoet die door Bree trok.

 

Van de vier acteurs stak Dirk Van Dijck er met kop en schouders boven uit. De manier waarop hij lachte, met groenten gooide en vooral danste, waren met momenten hilarisch. Niet dat de andere 3 slechte acteurs zijn,

maar hun acteerprestaties blijven minder hangen.

 

Eindconclusie: ik moet  meer naar dit soort stukken gaan kijken.

 
Cultuurkijker Senne

Stevige muziek bij het ter zetelen gaan... dat noem ik nu eens leuk binnenkomen! Het had er meteen alle schijn van dat het geen gezapige avond werd: rock and roll baby! Als opwarmer kregen we sloef Lukas Lelie voorgezet, best een grappig figuur... niet slecht. Dan werd de focus gericht op het kleurrijk glasraam (origineel idee), de witte loper en... hopla! Daar stuiterde hij tevoorschijn: Steven Mahieu, één brok energie!


In een stomende voorstelling nam hij de prestatiegerichte maatschappij op de korrel, bekritiseerde hij onze lustig antidepressiva slikkende samenleving en hekelde hij amicaal de beigeminnenden onder ons die geen kleur durven bekennen. Hij bracht een interessante kijk op winkelhaken (knipoog), de oneindige therapeutische kracht van het nestkastjes fabriceren, zogenaamde voetbal-prostituees en de dagdagelijkse perikelen van jonge ouders. Hij hanteerde daarbij zijn eigen felle stijl, een beetje jongensachtig en met -zo laat hij ons toch geloven- een gezond zelfrelativeringsvermogen. En daar heb ik nu net veel sympathie voor…


Steven Mahieu brengt ernstige thema’s aan, maar verpakt ze in stevige humor. Hij spreekt  vanuit een welgemeende bekommernis over het reilen en zeilen van onze samenleving, gedreven door zijn werkervaring in de bijzondere jeugdzorg, zonder hierbij een belerend vingertje op te steken. Hij gaat daarbij wel hard voor zijn zaak en laat zich soms zo volledig gaan in ‘beestige imitaties’ dat ik ofwel zèlf wilde gaan meedoen, ofwel – geheel in het thema - luid wilde roepen: “Is er een dokter in de zaal? Hier een dosis Rilatine alstublieft!!” Maar hij is dan ook een maniak, die op maniakale wijze duidelijk maakt dat het maar eens gedaan moet zijn met het ongebreideld toedienen van medicatie en het opdringen van prestatieplicht. Geen wonder dat er geen grammetje vet aan hem blijft plakken. Ik kan mij voorstellen dat menig kalmeermiddel op hem zijn doel voorbijschiet… er is meer nodig dan een glas warme melk met honing om dit pittig baasje tot rust te brengen. Hoewel.... het gevaar schuilt altijd in een klein hoekje en het risico van een goedbedoelde interactie met het publiek manifesteerde zich die avond: het levert niet altijd de meest boeiende conversaties en de boel valt een beetje stil. Steven had er naar mijn gevoel een té positieve kijk op en bleef wat lang geloven dat er naast Kokopelli nog meer interessants op de proppen zou komen, terwijl ik dacht: "Vooruit Steven, doe maar terug je eigen ding!" Maar dit rustige intermezzo heeft de algehele pret zeker niet bedorven.

Steven Mahieu opende voor ons zijn hersenpan, luchtte eens duchtig zijn hart en ik heb het met graagte aanhoord!

 

Katinka Polderman, een cabaretière uit Nederland, is de laatste om aan te kruisen op mijn lijstje als ‘cultuurkijker’. Spijtig vind ik dat, zeker omdat deze afsluiter zo’n treffer was!

Buiten zichzelf en haar instrumenten, bracht Katinka zomaar even haar eigen woonkamer mee. Zo toonde ze dat ze buiten zingen en grapjes maken ook nog eens geweldig kan knutselen. Dat ze geïnteresseerd is in kunst, liet ze even merken door wat commentaar te leveren op een tentoonstelling door chinezen en op die chinezen zelf. Ze praatte over programma’s uit Nederland en zelfs zonder ze te kennen, moesten we lachen door de uitspraken die ze erover deed. Buiten kunst en televisieprogramma’s gaf ze ook nog wat ‘uitleg’ over het mannelijke, Nederlandse K2, een LP dat wel een miljard jaar oud kan worden, wat ze allemaal erg vindt en gaf ze ook nog eens een zelfgeschreven musical. Natuurlijk, deze dame komt uit Nederland, we konden ons dus wel verwachten dat ze geen blad voor de mond zou nemen, mij stoorde het helemaal niet dat ze zo rechtuit was, maar ik kan begrijpen dat sommigen hierdoor gechoqueerd waren.

Kort: ik heb genoten van Katinka!

Marie Hendrix

'300 jaar cello in 80 minuten'? 

'Dat kan nooit!', dacht ik, maar dat denk ik na deze voorstelling nooit meer!

 

Roel Dieltiens, de Sven Nijs van de cello-muziek, amuseerde ons met de ene solo na de andere. Zelf wil ik al jaren de grotere broer van de cello leren bespelen, dus ik had redelijk hoge verwachtingen. Toch wist Roel ze nog te overtreffen. 

 

Bedankt voor de leerrijke avond, Roel! 

 

Jolien.

Wat mij vaak tegenvalt als ik naar een komiek ga kijken, zijn de goedkope moppen. Begrijpelijk, dat wel, want ze willen natuurlijk zo veel mogelijk mensen aan het lachen brengen en een fijne avond bezorgen. Dat was dus vooral hetgene wat Steven Mahieu niet moest doen om mij te overtuigen en gelukkig ook niet gedaan heeft…

Zoals al de ‘echte’ artiesten had ook Mahieu een heus voorprogramma. Een goed idee, zo kunnen beginnende comedians wat ervaring op doen en ontdekken wij een nieuwe humordimensie. Ik moet zeggen, ik apprecieerde het typetje dat Lucas Lelie speelde. Misschien nog wat voor de hand liggend, maar wel amusant.

Een beetje overdrijven mag, veel overdrijven mag zeker. En dat is wat Steven Mahieu deed. Met flitsend achtergrondlicht kwam hij op, natuurlijk liet hij zich van alle kanten goed bekijken. Hij start met een heus pleidooi over nestkastjes, gedrogeerde honden en beige. Ik heb zelden zoveel gelachen. Zeker voor herhaling vatbaar!

Marie Hendrix

Lang haar, een bizarre groepsnaam en een muziekgenre wat me niet meteen kon bekoren… hoog waren mijn verwachtingen voor ‘Scrappy Tapes’ niet. Gelukkig kan je dan alleen maar verrast worden!

Kaffee Lagossa is een gezellige locatie, ideaal voor een muziekgroepje als dit. Ik vroeg me op voorhand af hoe ze dit ‘concert’ zouden organiseren. Meevaller toen ik erachter kwam dat het café gewoon ‘Kaffee’ bleef! Een hele nieuwe ervaring was dit voor mij, gezellig bijkletsen met een vriendin,  iets drinken en ondertussen genieten van wat leuke songs.

Al stond de bas naar mijn mening wat te luid, de stem van deze Jochen Degryse kan ik uren aanhoren. Wanneer hij en zijn drummer, Matthias Van Snick, samen zingen, creëren ze een geweldig effect. Het geluid komt van alle kanten en je hebt het gevoel dat je wordt meegenomen door de stemmen, gitaar en drum.

Het uur vloog voorbij en ik vond het zonde dat hun liedjes op waren. Wat ik wel zeker weet is dat ik hun cd !moet! hebben als deze uitkomt.

Wanneer komen jullie terug naar Bree?

Marie Hendrix

Onze 2de opdracht als cultuurkijker bracht ons naar café Lagossa voor een optreden van Scrappy Tapes, voor ons onbekend (de band, niet de café).

Ze vlogen er nogal stevig in, wat mij (Senne) zeer kon smaken, strakke gitaren, harde drums, heerlijk! Al snel werd duidelijk dat het 2 getalenteerde muzikanten zijn. De oorstopjes kwamen met momenten goed van pas. Annelies was meer te vinden voor het rustigere werk waarbij de stem van de zanger ook beter tot zijn recht kwam.

De setting was goed uitgekozen, gezellig café, goede live band en lekker bier. Alleen jammer dat een deel van het aanwezige publiek na een half uur meer begon te babbelen in plaatst van naar de band te luisteren en kijken.

Zeer geslaagde kennismaking met Scrappy Tapes, moesten we ze nog eens tegenkomen op een festival gaan we zeker nog eens kijken.

Senne en Annelies

'Totaalproject', 'beklijvende muziek', 'gevisualiseerd door aangrijpende choreografie en multimediaprojectie' zeiden de inleidende woorden. 'Dat is nogal wat', dacht ik....

 
Dans en (klassieke) muziek is een schoon duo. 'Of daar ook nog multimediaprojectie bij moet', is de vraag. 'Ter ondersteuning van de tekst', zegt mijn inleiding. 'Misschien ter afleiding' denk ik...
 
Klassieke muziek, ballet, viool, piano: zo ben ik opgegroeid. Ik kan het nog altijd appreciëren. Tegenwoordig is mijn goesting wel wat groter en ruimer dan alleen het klassieke van toen.
Klassieke muziek is nog eerder een occasioneel (maar daarom niet minder gesmaakt) gebeuren. Daarom kom ik met mijn commentaar over het koor en de muzikanten niet verder dan 'schoon' en 'het publiek heeft genoten'. Het was mooi maar het kon mij niet beklijven.
Dan de dans... Dat is er altijd gebleven en ik heb dus al veel gezien van het 'betere' werk. Misschien is dat de reden dat ik 'Het Danshuis' nog niet eerder tegengekomen ben... want de choreografie was in-triest. Nochtans goede, technisch geschoolde dansers. Jammer, jammer, jammer... Ik googlede nog even om te zien of het misschien een éénmalige misser was: maar ook dat beeldmateriaal kon mijn mening over het choreografen-duo niet veranderen. Spijtig, ik had zo graag eens DANS gezien in Bree.
Ook de 'powerpoint' zwevend in de kapel heeft me geen extra dimensie aan het thema van San Pietro gegeven. Als je de 'lyrics' er op na slaat, krijg je 21 verzen schuld en boete over je heen. Ik word daar niet vrolijk van. U waarschijnlijk ook niet. 'Opleuken' KAN dan de boel wat lichter maken.
Jammer, het had zo mooi kunnen zijn: muziek, dans en een kapel. @Breughel-team: een minderheid was er niet kapot van maar laat u niet tegenhouden in uw strijd naar cultuur in al zijn vormen en gedaantes voor iedereen en op de meest uiteenlopende locaties: jullie doen dat goed!
Volgende keer hopelijk ook een minder zwaar thema. 'Schuld en boete': menige Vlaamse katholiek heeft dit zijn heel leven mee moeten slepen voor al zijn woorden en daden. Laten we -Mandela indachtig- maar vergevensgezindheid zijn en iedereen een tweede of een derde kans geven. Dat geldt dus voor u en mij, voor Sinte Pieter en Het Danshuis. Volgende keer: gewoon beter!!!
 
Tina


 

 

Wie is Willem Vermandere? Vind ik zijn muziek goed? Ik twijfel nog… ‘De Kerstman!’ juich ik wanneer ik hem voor het eerst zie. Maar hij is geen Kerstman, hij is een echte artiest. Zijn zangkunst is niet hoogstaand, maar de muziek, waaw! Hij tovert met instrumenten en zijn tekst is voor mij, als meisje van zestien, heel confronterend. Hij is een man met tonnen levenservaring en wie ben ik dan om te oordelen?

Als liefhebber van poëzie is dit concert een echte delicatesse. Vooral stukjes die hij tussendoor vertelt, kunnen me boeien en laten me nadenken. Zijn verhaaltjes toveren een lach op mijn gezicht.

‘Willem Vermandere’ is een naam die onbekend was, mijn ouders en oma kenden hem wel. De eerste liedjes waren een verrassing, want welk meisje verwacht veel van een man van drieënzeventig? Maar mijn aandacht verzwakt als hij in herhaling valt en met momenten versteent op emotioneel vlak. Gelukkig weet hij mijn oren en ogen weer tot zich te trekken wanneer hij aan één van zijn laatste liedjes begint. Zo kan ik toch nog enthousiast naar huis vertrekken. 

Marie Hendrix

Een beetje onwennig voelt het als ik leerkrachten tref op de voorstelling ‘The end is dear’ van Compagnie Barbarie. Na een praatje te hebben gemaakt, begeven we ons naar de zaal, waar tot mijn verbazing de gordijnen al open zijn. Ik tref een gekke opstelling aan: er hangen bontjassen en een plumeau aan de muur, er staat een tafel met stoelen, een ventilator voor een microfoon en er ligt een beer op de grond. Het licht gaat uit, de ventilator aan, een gek gevoel overvalt me en zo zal het de hele voorstelling blijven, een gevoel van onbehagen en ontoegankelijkheid, ‘iets’ wat we niet kunnen bevatten.

Moeilijk is het om over dit stuk te schrijven. Het onderwerp ‘angsten’ is universeel, maar de manier waarop het gebracht wordt, niet. Chaos heerst, verdriet en angst zijn bitter met een vleugje humor. De acteerprestaties zijn uitmuntend, actrices worden (som letterlijk) in hun blootje geplaatst. Ik vind geen juiste woorden om te beschrijven wat ik er van vond, het was mooi, leerzaam, voor ieder op een andere manier interpreteerbaar, maar herkenbaar.

Pure poëzie, dat was het.

Marie Hendrix

Het theaterstuk vertelt het verhaal van de op macht beluste, decadente Spaans-Italiaanse familie Borgia, die inwoont in het Vaticaan en op een wrede, corrupte en incestueuze manier aan de pauselijke macht kwam.

Vanaf de eerste seconde grijpt het naar de keel: de scène van een jonge vrouw middenin de bevallingsarbeid, eenzaam… een sober en hard beeld, begeleid door statisch gezang. Nòg pakkender wordt het als blijkt dat haar eigen vader het kind bij haar verwekt heeft. De stukjes geschiedenisles die in mijn geheugen achterbleven, herinneren mij eraan dat de Borgia's geen al te brave jongens en meisjes waren (= understatement, zo bleek). De gelijknamige TV-serie zag ik niet, wat een voordeel is: vergelijken kan ik niet. En dat is volgens mij ook volstrekt onnodig. De onfrisse historie wordt hier immers op een heel eigen, unieke wijze uit de doeken gedaan. Geen saaie reconstructie van de gebeurtenissen, maar een originele bewerking en interpretatie van de feiten. Zot, gewaagd en driftig. De acteurs razen vol energie doorheen het stuk. Geen enkele emotie wordt hierbij gespaard, de hele lading wordt rechtstreeks in je gezicht gekatapulteerd. En jongens toch, die taal, wow... wat was dat?!! Bedrog, manipulatie en platvloersheid gaan er zelfs mooi van klinken! Je probeert te detecteren wat je hoort, van waar die taal komt. Is het West-Vlaams met een Brusselse inslag? Of de mengelmoestaal van een Parijzenaar met Vlaamse moeder die trouwde met een schone Italiaanse?? Het klinkt even plastisch en gezellig als een volkstaal maar tegelijkertijd ook plechtig en bijna majestueus. De tekst van de hand van regisseur Benjamin Van Tourhout is een persoonlijke, creatieve compositie en voor mij echt wel dé motor van de voorstelling. Ongelofelijk knap geschreven!

Zo’n tekst schrijven is één zaak, hem ten tonele brengen een andere. De schrijver-regisseur mag van geluk spreken: hij koos de juiste acteurs en zij volbrachten de taak met verve. De vertolking van Rodrigo Borgia, oftewel paus Alexander ‘alles voor mijzelf en niets voor een ander’ door Dries Vanhegen was supersterk. Verder zag ik veel onderbroeken op het podium, maar gelukkig was de lol van een hogere humor-orde. Het maakte de zware kost in ieder geval vlot verteerbaar! Een instant-geschiedenisles: misschien een vernieuwend idee voor een educatief project? Oja, ik wil de acteurs hun welverdiende pauze zeker niet ontnemen, maar voor mij had deze onderbreking niet gehoeven. Het kwam mijn concentratie niet ten goede en ik had even tijd nodig om terug in het tempo van het verhaal en spel te komen. De originele kostuums, het verzachtend gezang en de sterke vormgeving verdienen zeker ook een eervolle vermelding: af!

Een bikkelharde slotscène vormde het enige passende eindpunt voor deze voorstelling.

Tijdens de nabespreking met de acteurs deed ik mijn uiterste best om een intelligente vraag te bedenken… helaas, enkel een overbodige vraag kwam in mij op: “Vinden jullie het leuk als er in de zaal, tijdens de voorstelling, gsm’s afgaan?” Stel je deze situatie voor: je gsm begint opeens kabaal te maken tijdens een voorstelling. Je schaamt je dood en tracht koortsachtig dat onding uit je tas op te diepen om het zo snel als mogelijk het zwijgen op te leggen. Je wenst dat de zaallichten nooit meer aanfloepen zodat je ongezien kan wegsluipen… Tot mijn grote ontzetting gebeurde die avond echter het volgende: een gsm rinkelt en de oproep wordt vrolijk beantwoord! Alstublieft mensen, graag wat meer respect. En als de koe op kalven staat, blijf dan toch gewoon thuis!!

Tot slot – om in een minder ernstige toon te eindigen – een anekdote: met het leeggieten van wat emmers water bewezen acteurs de waterdoorlatendheid van het Breughelpodium: ‘water in de kelder’ met een natte kleedkamer en natte acteursschoenen als gevolg. Vooruit, snel voor nog wat meer nattigheid langs den toog en dan tevreden naar huis!

 

 

Greg Trooper…, om eerlijk te zijn nog nooit van gehoord. Voor we naar de parketzaal vertrokken snel zijn biografie gelezen en een liedje van hem opgezet, klinkt veelbelovend.
 
Robert De Niro meets Danny De Vito, dat was mijn eerste gedachte toen Greg Trooper de parketzaal betrad. Een kleine , beetje gezette, Italiaans uitziende man met hoed.
 
Vanaf het eerste lied werd duidelijk dat de kans groot was dat het een geslaagd optreden ging worden. Met momenten deed zijn stem denken aan de enige echte Elvis, Elvis Costello wel te verstaan, maar dan met country en folk invloeden.
Een fijne afwisseling van rustige liedjes over liefde en hartzeer tot ludiekere songs over meisjes die doedelzak spelen op een Ierse bruiloft, je maakt duidelijk wat mee in New York.
 
Tussen de liedjes door bleek dat Greg niet enkel een uitstekend muzikant te zijn, maar ook een fijn man met gevoel voor humor. Twee maal 45 minuten, de tijd vloog en voor we het wisten stonden we een CD te kopen.
 
Conclusie: zeer geslaagde avond, uitstekende singer/songwriter leren kennen en een CD erbij voor de donkere herfstdagen in de wagen.
 
Maar had nu niemand hem een zakdoek kunnen geven?! 

Toen we aankwamen, niet wetend wat ons precies te wachten stond, namen we na enig treuzelen dan toch maar de trap naar boven waar het publiek zich had verzameld. Eenmaal boven aangekomen, werden we begeleid naar een knus zaaltje. We wisten niet zo goed hoe Greg Trooper eruit zag en wat nu precies de bedoeling was. Maar aangezien de deur werd dichtgedaan en iedereen begon te klappen, veronderstelden we dat dit de befaamde Greg Trooper was, die net kwam binnengelopen.

Met zijn hoed assorti met zijn jas, begon hij al snel aan zijn eerste liedje, 'This I do'.  Zo zong hij in het refrein 'I would walk all the way to Georgia for you'. En inderdaad zouden we helemaal tot Georgia willen lopen voor zo'n stem te aanhoren. Ongelofelijk, wat een talent! Ik denk dat we wel eerlijk mogen zeggen dat we aangenaam verrast waren met de klanken die we hoorden, aangezien hij, toch wel zonder "overdrijven", 10 000 keer beter klonk dan op Youtube.

Na een paar liedjes gezongen te hebben stelde hij zich voor en excuseerde hij zich voor zijn verkoudheid (wat absoluut niet te horen was!). En natuurlijk zouden we niet in België zijn, als hij niet het weer gebruikte als befaamde gespreksstarter. Zijn humoristische aanpak zorgde meteen voor een vertrouwelijke sfeer in de zaal, ook al waren de teksten van zijn liedjes soms hartverscheurend.

Wat later pakte hij zijn mondharmonica erbij, wat ons allebei deed wegdromen over de verhalen die hij zong (let op, in slaap vallen was zeker niet het geval!). Al snel begon hij aan zijn laatste liedje 'Time for love'. Vol passie, overtuiging en geweldige gezichtsexpressie zong hij "It's time for love, there is no doubt about it baby, time is flying by" en inderdaad... Er was veel "love" te voelen in de zaal en de tijd ging véél te snel om. Na een daverend applaus, volgde er nog 2 encore liedjes, maar toen was de voorstelling jammer genoeg echt voorbij. We gingen naar huis met een hartverwarmend gevoel en zijn slogan in ons achterhoofd:  “Keep on dreaming everybody”.

We mogen wel concluderen dat we officieel fan zijn van Greg Trooper en zijn onbeschaamde zelfreclame. De staande ovatie was zeker en vast verdiend, en zoals eerder gezegd was zijn stem van goud niet te missen! We raden jullie aan als je de kans krijgt om hem eens te zien! Laat je niet verraden door de youtubefilmpjes, maar ga hem zeker live zien. Het is echt de moeite!!!

Rachel & Malin

 

De leuke voorstelling van de Zwitserse mimespeler Pierric gaf op zaterdagavond de aftrap van het nieuwe cultuurseizoen van C.C. De Breughel (bericht aan het Breughelteam: sinds wanneer is er iets mis met de vertrouwde bloemkoolroosjes gedrenkt in cocktailsaus?) De dag erna stapten we opnieuw door het ‘Breughelgengske’ om de eerstvolgende voorstelling bij te wonen: ‘An Old Monk’ met Josse De Pauw en het Kris Defoort Trio. Een monoloog gebracht op de tonen van live gespeelde jazzmuziek… dat lijkt een erop-of-eronder-formule. Foute keuzes (artiest of muziek) kunnen immers fataal zijn voor een dergelijke performance! Wat de sprekende artiest betreft: JDP, een door ons zeer gesmaakte acteur, lijkt het alvast niet mis te kunnen lopen. De muzikanten, het trio van Kris Defoort, ook een reeds uitvoerig gelauwerd artiest, al evenmin.

Piep-tuut-kwak geluiden die je zenuwen op de proef stellen? Zeurderige monoloog die je gedachten doet afdwalen naar het boodschappenlijstje op de keukenkast die dringend gevuld moet worden?? Vergezochte pseudo-intellectuele, literaire bespiegelingen die je als toehoorder met de minuut dommer doen voelen??? Niets van dat alles!!

Wat wij hoorden en zagen was een ijzersterke JDP die zeer herkenbare gedachten en gevoelens bij de gang van het leven, in zijn verschillende fasen, wist te verwoorden op geweldig aangename muziek die ons zowel zalig deed wegzinken in het rode zeteltje, als op het volgende moment op het puntje van diezelfde zetel bracht om geen toon van deze muziek te moeten missen. Het gevoel ‘allemaal in hetzelfde schuitje van ouder worden te zitten’ bracht een zekere rust over de verse veertigjarige van ons twee.  “Een mens wil een dansje doen… een dansje… lijf tegen droomlijf aangedrukt… de monnik wil ‘allenigheid’, enkel rust en stilte… maar opeens wil hij opnieuw een dansje wagen.” De bijna 50-jarige van ons twee kon alleen maar over het droomlijf mijmeren...

We waren ons al bewust van de talenten van deze ‘gevestigde’ acteur maar dat hij zo muzikaal was en heerlijk kon dansen, dat hadden wij nog niet eerder gezien!

De experimentele (slag-)instrumenten, een perfecte timing, afwisseling: het was allemaal koek en ei tussen de muzikanten! Muziek en taal werden vakkundig geassembleerd tot één sterk werk waar menig Duits autofabrikant deemoedig het hoofd voor mag buigen. Wat heerlijk om te zien hoe iemand zo vol passie en overgave zijn instrument bespeelt! @ de lezer(s) van dit artikel: is het toegelaten dat we dit vergelijken met… euhhh… goede seks?!

Het participatieve gedeelte (gesubsidieerd door minister Schauvliege) functioneerde uitermate doeltreffend als catharsis:  "TROMBOSIS!! " euh euh "AMNESIA?” oh nee “PROSTATIS!” “INCONTINENTIAAAAA!!!”.

Vooruit, laten we ook de mindere kant eens belichten… dat brengt ons bij de reeks bewerkte foto’s die aan het einde van de voorstelling geprojecteerd werden. De eerste getoonde exemplaren waren geestig, ietwat cynisch, treffend ernstig en zelfs hilarisch… maar de selectie had iets strenger mogen zijn: het waren er gewoon teveel, de reeks was té uitgebreid. Minder foto’s had het effect ervan sterker gehouden. Het gevolg was dan ook dat het einde van de voorstelling een beetje de mist in ging. Of beter gezegd: het publiek had niet (onmiddellijk) begrepen dat het einde bereikt was! Okay, mierenneukerij misschien maar het heeft de voorstelling van een geweldige apotheose weerhouden! Veel tijd om te begrijpen dat het gedaan was kregen we niet want Chris (links van Marthe) wilde even gezellig kletsen met Josée (rechts van Tina): Opstaan dames!
We gingen met verdomd veel dansgoesting naar huis en hebben achteraf nog stiekem gedroomd van een dansje met de Josse (hij zat na de voorstelling -verdorie- ook nog binnen handbereik aan de toog).

Vanop een heerlijk terras aan de Breese wateren met gratis wifi!

Hoetmer- en Reumersvriendinnen