De Held in Parketzaal De Wolken

vrijdag 1 april 2017

Cultuurschrijvers

’t Is moeilijk bescheiden te blijven als men zo goed is als wij (vrij naar Peter Blanker). Vandaar dat Cultuurcentrum De Breughel elk seizoen enkele criticasters bij het nekvel grijpt en de kans biedt om het Breughelaanbod onder de loep te nemen. Op uitnodiging van het Breughelteam wonen deze individuen,  laten we ze makkelijkheidshalve onze cultuurschrijvers noemen, een aantal voorstellingen bij.  Ze beleven, ontleden en  analyseren de Breughelervaring… om hierna in de pen (of achter het toetsenbord) te kruipen en hun ervaring met het grote publiek te delen (op deze locatie op de website, facebook, het belang van Bree, …).

De schrijfsels beperken zich niet noodzakelijkerwijs tot het puur artistieke. Parkeerperikelen, de schuimkraag op het bier, het zitcomfort van het rode pluche, maar ook de haarsnit van een programmator kan eveneens deel uitmaken van het verslag … Leesplezier gegarandeerd!

Cultuurgeschrijf uit het verleden vindt u hier terug … (nieuwe schrijfsels verschijnen hier bij het aanbreken van 2013-2014)

Voelt u zich geroepen om zelf een toekomstige cultuurschrijver te worden? Laat het ons weten en stuur ons een mailtje!  Wil u vrijblijvend een reactie achterlaten zonder een heel epistel neer te pennen dan kan dit via Luid Geroep!

Johan Terryn, pure poëzie ...

 
'Nooit van niks iets', een titel met een keuze: denken we verder of laten we het aan ons voorbijgaan?
Het stuk kwam traag op gang, maar dit met als doel de cirkel rond te maken, namelijk beginnen met het einde!
Prachtige vondsten doorliepen de aaneenschakelingen terug in de tijd, maar dan vooruit ?? Bij de aanvang werd het bloed (de substantie) afgewassen om het uiteindelijk te verklaren (het woord) op het einde van het verhaal. De kleding van de solospeler werd in omgekeerde volgorde aangetrokken. Ook werden er nieuwe namen bedacht voor situaties die u en ik wel kennen, maar nooit (durven) benoemen, een taalspel met lachwekkende uitwerking. Nooit nog zal je wortelpuree eten als voorheen, dit dankzij de anuswortel van een puber. Nooit nog zal je je veilig voelen in de buurt van een zwembadfilter ... Nooit nog zal je op pensioenleeftijd zonder paspoort de bus nemen, nooit nog ...
Ik heb echt genoten van deze opvoering omwille van de spitsvondigheid van het verhaal en de afwisseling van ernst en humor.
 
Paredis Tom